Berło

Berło

Berło

Berło, które póżniej było najczęściej atrybutem bogów, było dane wybitnym jednostkom przez niebo. O tym w jaki sposób władca starożytnego Wschodu używał berła, dowiadujemy się dokładnie z Księgi Estery. Pod karą śmierci zabronione było nie wzywanym stawić się przed obliczem króla.Tych, którzy przestąpili to prawo, skazywano na śmierć " chyba, że król wyciągnie nad nimi złote berło, to wtedy pozostaną przy życiu" (4,11). Berło, które namaszczony król otrzymuje z ręki konsekrującego biskupa, Pontificale Romanum, określa jako "laskę władzy i prawdy". Powinna ona przypominać władcy, że ma " utrzymywać dyscyplinę, wśród wiernych, karcić niegodziwych, wskazywać drogę błądzącym, podawać rękę upadłym, poniżać pysznych i wspierać pokornych". Od VI w. w scenach przedstawiających dokonane przez Chrystusa cuda albo przedstawiających Go jako Króla chwały, trzyma On berło z krzyżem.