Dzik

Dzik

Dzik

Dzik - indoeurop.symbol autorytetu duchowego: samotnik w puszczy, a przeto rodzaj bramina, pustelnika,druida; żywi się żołędżiami świętego drzewa dębu i truflami, o których sądzoną, że rodzą się od uderzenia pioruna; przeciwieństwo niedżwiedzia jako wcielenia doczesności. Dzik atrybutem Aresa, Artemidy, Hermesa, Posejdona, jedno z wcieleń hinduskiego boga Wisznu. W religi celtyckiej dziki składano bogom w ofierze - chociażby bogini Eponie.Bogini zaświatów Caridwen, która sprowadzała natchnienie i warzyła w swoim kotle napój wiedzy, zwana była Białą Lochą. Bóg wojny Camulos ukazywany był w towarzystwie dzika (symbol siły, odwagi i zniszczenia), zaś np. bóg Teutates sam przybierał czasem postać dzika – tak było w czasie pojedynku z bogiem Taranisem, który walczył jako lew. Celtyckim bogiem-dzikiem był i Moccus, którego utożsamiano z rzymskim Merkurym. Bardzo interesujące są pochówki dzików. Czasem grzebano je w towarzystwie kruka (który także miał być przewodnikiem po zaświatach), czasem zaś wkładano zmarłemu wojownikowi do grobu dziczy udziec (który najpewniej był wspominanym tu już kęsem bohatera), lub łeb dzika, którego mądrość i wiedza miała chyba prowadzić pogrzebaną osobę w świecie umarłych.

Często w grobach, zamiast dzików, pojawiały się ich figurki. Większe rzeźby ustawiano na cmentarzach, ale także i w innych miejscach – wtedy pełniły rolę opiekunów ludzi, bydła, bądź całego terytorium, zamieszkałego przez Celtów.Dziki występowały na celtyckich monetach, rękojeściach mieczy, kotłach, tarczach, czy hełmach. Te ostatnie nosili zwykle wodzowie plemion. Celtowie używali także carnyxów - instrumentów muzycznych zwieńczonych głową dzika.