Grób

Grób

Grób

Prastarą jest myśl, która w grobie dostrzega ostatnie miejsce zamieszkania człowieka. Świadczą o tym na przykład dolmeny z czasów przedhistorycznych, mastaby i piramidy egipskie, rzymskie grobowce przy via Appia. Filozof i historyk Diodor tak pisze o Egipcjanach: " Uważają oni, że życie tu na ziemi nie jest nic warte, życie zaś po śmierci dzięki swej cnocie w ludzkiej pamięci cenią najbardziej. Domy żyjących nazywają gospodami, jako że mieszkamy w nich tylko przez krótki czas, groby zaś umarłych uważają za wieczne domy, ponieważ w Hadesie żyć będziemy przez nieskończoną wieczność. Dlatego też niewiele dbają o sprzęty dla domów, a nie szczędzą nakładów na wspaniałe urządzenie grobowców". W Piśmie Świętym określenia " wieczny dom " używa się dwukrotnie na oznaczenie grobu: " Zdążać będzie człowiek do swego wiecznego domu " (Koh 12,5), i: " A groby ich będą ich domami na wieki (Ps 48,12-Wlg). Również Rzymianie nazywali grób " domus aeterna " albo " aeternalis ". Określenie to możemy znależć w wielu epitafiach, symbolicznie zaś dawano mu wyraz przedstawiając na sarkofagach, o czym świadczą niektóre przykłady tego rodzaju, pozorne drzwi o architektonicznym obramowaniu. Takie pozorne drzwi spotykamy już w egipskich grobowcach. Chrześcijanie przejęli zarówno wyrażenie "domus aeterna" ( " wieczny - aż do końca czasów " ), o czym świadczą niektóre napisy nagrobne, jak i motyw, jeszcze częściej występujący, pozornych drzwi przedstawianych na kamiennych sarkofagach. Przed zmarłym otworzy się brama, gdy Chrystus, jako Sędzia, ukaże się w dniu ostatecznym.